{Η σκηνή παριστά οδόν, αφ’ ης βλέπει η οικία της Λυσιστράτης. Άποψις της Ακροπόλεως.Η Λυσιστράτη ίσταται παρά την θύραν της οικίας της.} ΣΚΗΝΗ Α΄ ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Μ’ αν τις εκάλεσε κανείς [κι από τα σπίτια φύγανε] και ή στου Βάκχου το ναό, ή στου Πανός επήγανε,[2] ή στη Γεννετυλίδα[3] μας, ή και στην Κωλιάδα,[4]-- απ’ τα πολλά τα τύμπανα που θα’ νε στην αράδα, δεν θα μπορούσε βέβαια γυναίκα να περάση. Κι όμως καμμιά δεν φάνηκε στο σπίτι μου να φθάση-- έξω από τη γειτόνισσα που έρχεται τρεχάτη. -Την Καλονίκη χαιρετώ. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Κ’ εγώ τη Λυσιστράτη. (Δίδουν τας χείρας) Το μάτι μου σε ταραχή και σκυθρωπή σε βλέπει° να γίνωνται τα φρύδια σου σαν τόξα, δεν σου πρέπει, παιδί μου. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Καλονίκη μου, μεσ’ στην καρδιά μου καίει για τις γυναίκες μιά φωτιά, που κάθε άνδρας λέει πως είμαστ’ όλες πονηρές° και τούτο με λυπεί. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Μα το θεό! δεν είμαστε; ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Μα είχαμε ειπή εδώ να μαζευθούμε, και όλες για υπόθεσι σπουδαία να σκεφθούμε° μα να τες που δεν έρχονται° το ρίξαν στο κοιμήσι. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Θα’ ρθούν. Δεν είνε εύκολο πολύ να ξεκινήση γυναίκ’ από το σπίτι της° η μία θα φροντίση και για το νοικοκύρη της° εκείνη θα ξυπνίση το δούλο της° ή το μωρό η άλλη θα κοιμίση° κι αυτή θα λούση το παιδί, κι αυτή θα το ταΐση. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Εδώ υπάρχει κάτι πειό σπουδαιότερ’ απ’ αυτά. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Τι τρέχει, Λυσιστράτη; που τις γυναίκες κάλεσες να ρθούνε δίχως άλλο; Ποιο πράγμα είνε, φίλη μου, και πόσο; ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Ά, μεγάλο. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Μπά! μήπως είνε και χονδρόν; ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Μα το θεό, χονδρόν. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Και τότε πώς δεν ήλθαμε; ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Δεν είνε [των ανδρών] αυτό που ξέρεις° τότε πειά θα φθάναμε τρεχάλα° μα είνε πράματ’ άλλα, που να εξέτασα καλά μονάχη μπρός και πίσω, κι αγρύπνησα πολλές νυχτιές, για να τα συζητήσω. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Αμ’ τότε θα’ νε πράματα πολύ λεπτά επίσης, για να μπορέσης εύκολα να τα στριφογυρίσης. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Τόσο λεπτά, που η Ελλάς μπορεί [σ’ αυτόν το χρόνο,] τη σωτηρία της να βρη με τις γυναίκες μόνο. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Με τις γυναίκες!; [Έλα δα! θα’ ταν μεγάλο θάμα,] να στέκ’ η σωτηρία της σε τόσο λίγο πράμα. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Για το καλό της πόλεως ό, τι θα ειπώ, αν γίνη, από Πελοποννήσιο ρουθούνι δεν θα μείνη. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Μα το θεό, καλήτερα να λείψουνε κι αυτοί. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Και τότε θα καταστραφούν και όλ’ οι Βοιωτοί. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Αλλά να μη καταστραφούν και όλοι στην εντέλεια° [της Κωπαΐδας μοναχά] εξαίρεσε τα χέλια. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Για την Αθήνα δε ποτέ στο νου μου δεν θα βάλω τέτοιο κακό μεγάλο. [Μα τούτο δεν σημαίνει,] μπορείς να νοιώσης μόνη σου πως πάει κι αυτή χαμένη. Αν όμως μαζευθούν εδώ στο [σπίτι μου πλησίον] τα θηλυκά των Βοιωτών και Πελοποννησίων, και όλες σύμφωνες ημείς τα χέρια μας αν δώσουμε, έ τότε την Ελλάδα μας αφεύκτως θα την σώσουμε. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Μα οι γυναίκες πώς μπορούν κάτι καλόν να κάνουνε, και κάποια φρόνιμη δουλειά, που κάθονται και βάνουνε στο σπίτι τους φτιασίδια, και κίτρινα φορέματα, και χίλια δυό στολίδια, που βάνουν και κυμβερικά[5] φουστάνια [δίχως ζώνη] και παντουφλάκια ελαφρά; ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Αυτά θα γίνουν μόνη αιτία, που θα βρη σ’ ημάς η πόλις τον σωτήρα° τα κίτρινα φορέματα, οι στολισμοί, τα μύρα, τα διάφανα ποκάμισα, κι αυτό το παντουφλάκι-- ΚΑΛΟΝΙΚΗ Και με ποιόν τρόπο; ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Που θα ιδής και μόνη, σε λιγάκι. Να μη βρεθή αρσενικός, που δόρυ να σηκώση, και άλλον να σκοτώση. ΚΑΛΟΝΙΚΗ Αν η γυναίκα, όπως λες, το θαύμ’ αυτό θα κάνη, μα τις θεές, βάφω κ’ εγώ το κίτρινο φουστάνι. ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Ούτε ασπίδα πειά κανείς να πιάση θα μπορέση-- ΚΑΛΟΝΙΚΗ Θα βάλω και κυμβερικό φουστάνι [δίχως μέση]-- ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Και...